بحران هویت در دنیای دیجیتال

پشت لپ‌تاپ نشسته بود. ساعت از نیمه‌شب گذشته بود و نورِ سردِ مانیتور، چهره‌اش را به نقابی آبی و بی‌روح تبدیل کرده بود. در میان برگه‌های بازِ مرورگر، دنیایِ او گسترده شده بود؛ اما دنیایی که در آن، هرچه پیش‌تر می‌رفت، «صدایی» کمتر شنیده می‌شد.

در تب اول، یک وب‌سایت کاریابی بود که فرصت‌های شغلی را با وعده‌ی آینده‌ای روشن لیست کرده بود، اما دریغ از یک شماره تماس یا نامی که مسئولیتِ آن فرصت‌ها را بپذیرد. در تب دوم، صفحه‌ی خریدِ ابزارِ عبور از فیلترینگ بود؛ همان کلیدِ کدر و ناشناسی که برای دسترسی به جهانِ آزاد، پولش را به حسابِ کاربریِ بی‌نام‌ونشان واریز می‌کرد و تنها در ازایِ «اعتماد»ی کور، دسترسی می‌گرفت. در تب سوم، ابزارِ هوش مصنوعی بود که با هوشمندیِ خیره‌کننده‌اش به او پاسخ می‌داد، اما همان هم تنها یک «خروجی» بود؛ بازتابی سرد از داده‌ها که هیچ‌گاه به چشمانِ او نگاه نمی‌کرد. و در نهایت، تبِ چهارم؛ مجله‌ای آنلاین و معتبر که تحلیل‌هایش جهان را برای او تفسیر می‌کرد، اما حتی در بخشِ «تماس با ما»، تنها یک ایمیلِ ماشینی انتظارش را می‌کشید.